.png)
AFFETMEK....
Ben kendimle ilgili geçirdiğim bu süreçte hayatımda bugünüme dek yaşadığım tüm kırgınlıklarımı, beni üzenleri ve kıranları affetmeye çalışıyorum ve bu süreçte anlıyorumki, küsmemek kırılmamış, incinmemiş olduğum anlamına gelmiyormuş....
O kadar çok şey yaşamışımki, daha küçücük bir kız çocuğuyken başlamış insanlar beni incitmeye zamanla kalkanlar oluşturmuşum etrafımda, korunma duvarları örmüşüm kendime, buna rağmen kırılmayı başarabilmişim ve her kırıldığımda daha da çok duvar örmüşüm kendime, kendimle ilgili geçmişime dönüp hayatıma girmiş, girememiş, kıyısında dolanmış, o kadar çok insanla yüzleştimki, kendim bile inanamadım, bilinçaltımın bana ne kadar sadık olduğuna ve ona bilinçsizce bile yüklediğim hiç bir şeyi yok saymadığını, bana hatırlatmadan kişileri ve olayları, sadece insanlara karşı kalkanlar ördürmüş bana, nasıl hem bu kadar sıcakkanlı olup hemde aynı anda setler örebildiğimi merak ederdi tanıdıklarım cevabını bulmak hiç kolay olmadı, ama en sonunda buldum....
Peki bu durumda ben artık hiç kırılmayacakmıyım, herkesi affettim diye hayatımda hiç yeniden affetmemi gerektirecek olaylar yaşamayacakmıyım, tabiki yaşayacağım, ama en azından bilinçli olarak affedilmeyi umut edip, özür dileyeceğim olaylara kendim izin vermeyeceğim....
Hayatımızda öyle insanlar vardırki, onları kabullenmek bile affetmektir, çünkü hayatımızda bizim isteğimiz dışında oluşabilen ve bizim mecburen uzaktanda olsa yaşamamızı gerektirecek ve ne yaparsak yapalım hayatlarımızdaki rolleri değişmeyecek olan kişiler vardır, yıksalarda, kırsalarda, en büyük acıları yaşatmış olsalarda, onların bir sıfatı vardır, bazılarına kalpten derinlerde bir yerlerden bağlısınızdır ve sevgi duyuyorsunuzdur ve sırf bu yüzden onları yaptıkları herşeye rağmen affediyorsunuzdur....
Benim hayatımda bu tanımlamaya uyabilecek kişiler sadece çekirdek ailemdir, birbirimizi koşulsuz severiz ve tüm hatalarımızla kabul ederiz ve affederiz.....
Affetme sürecinde, affettiğim veya gıyabında özür dilediğim insanlar tabiki bundan sonrasında hayatımda olmayacaklar, ama bu süreçle ilgili diyebilirimki AFFETMEK huzur verici bir duygu ve ilk olarak kendimizi affetmekten başlayınca, kendimizi özgürleştirip, daha çok seviyoruz, kendimizi daha çok severkende affetmemizi gerektirecek olaylara izin vermiyoruz...
Kaldıki tüm evreni var eden, tüm günahlarımıza rağmen ALLAH'ım bizi affediyorsa, biz onun yarattığı kullar olarak, bunu zaten yapabilmeliyiz, gurur yapacak kadar yaratıcı değiliz hiçbirimiz...
Hayat yaşadığımız tüm tecrübelerin toplamıdır, hayatım boyunca çok az zamanlarda karamsar oldum, genel olarak hep umutluyumdur, yaşadığım herşey benim kendi seçimimdi, kendi seçtiğim hayatı yaşayabildiğim, yaşadığım hayal kırıklıklarından dolayı doğru kararlar vermeyi öğrendiğim için, affetmeyi başarabildiğim için teşekkür ediyorum....
Kin tutmak, nefret etmek, insanı nasırlaştırır, hiçkimse benim amacım olmadı intikam almak için ( Canımı yakanın canını yaktım sadece), ben 17 yaşımda öğrenmiştim, intikam almanın, kendinden başka kimseye zarar vermediğini, o yüzden belkide kimseye küsmedim, yalnızca, affetmenin iyi insanların intikamı olduğunu öğrenmem zaman aldı, ama nihayet kendim için, hayatımı güzelleştirmek için, daha mutlu, daha iyi bir insan olmak için AFFEDEBİLMEYİ BAŞARDIM ....
Sevgilerimle;
Haki..
0 yorum: