AİLE...

00:42 0 Yorumlar

Toplum içindeki çekirdek topluluğa aile denir, toplulukları oluşturan insanlardır, meksika dalgası gibi toplumu daha da  büyüten ailedir....

Aile, insanı karşılıksız ve koşulsuz seven, ne yaparsan yap seni tüm hatalarınla, yanlışlarınla, affeden ve kabul eden fertler birliğidir...

Ben bir aşiret çocuğu değilim, aslında dünya'nın içinde bakıldığında küçük sıradan bir aile bile sayılırız ama benim dünyamın içinde hayatımın tamamı ailemdir....

Ben 10 yaşımda ailemin, hayatıma olacak etkilerini yaşamaya başladım, babamın başka bir kadına aşık olması ile başlayan ( o zamanlar duruma böyle olgun bakamıyordum) parçalanmalar, kopuşlar, annemin çöküşü, durumu hem fırsata çevirip, hemde annemin adına düşünmeye başlayışım, abimin evin babası olması, sonra birbirimizden uzaklaşmamız, her girdiğim ortamda, sanki yetimmişiz gibi davranılması, acınası gözlerle bize bakılıp, babama edilen hakaretler, annemin yarasını sürekli kanatan konuşmalar, ne kadar acı bir durum, insanlar o zaman ne kadar bilinçsizmiş, annem asla babam ile ilgili yada tercihi ile ilgili bize kötü şeyler söylemedi, aksine onun bu kadar iyi niyetli oluşu hep beni ve etraftaki gamlı baykuşları, dedikodu ile beslenen mahlukları sinir ederdi....

Ailenin kutsal olduğunu bu durumlar altında idrak etmem tabiki mümkün değildi, babam benim babam olduğu için kaderime isyan ederdim, hergece gökyüzüne bakar ve babamın yeniden bizimle olması için dua ederdim....

Kendimce isyankar bir insan olup, canlarını defalarca yaktım, o benim canımı yakmıştı bende onun....

Şimdi ise yukarıda 10 yaşındaki hakinin dünyasından yazdıklarıma baktığımda, o kız çocuğu için üzülüyorum, kendi adıma ise bu olayları yaşamış olmamın ödüllerini biliyorum....

Evet babam, aşık olmuştu, bu yüzden dolayı onu kim kınayabilirki, tabiki annem yerine düşünmeyi artık bıraktım, annemde hayatta payını düşeni yaşayacaktı, yaşadı herkes gibi, evet babam belki daha sorumlu davranıp, ilgisini çekmeseydi üzerimizden, canını yakmayabilirdim belki....

Ödüllerim ne peki, bu ayrılık hikayesi bana ne kazandırdı....

Öncelikle ben olmayı becerebildim, hayatta bir erkeğin desteği olmadan tek başıma yetebilecek hale geldim, babamın yokluğunda sımsıkı bağlandık birbirimize, kenetlendik, birbirimizi daha çok sevdik, kardeşlerim ve annemle gerçek bir aile olduk, evde baba stresi yaşamadık, annem daha özgür bir kadın oldu, canı nerede olmak istiyorsa olmasına izin verdik, bağımsızlığımızı birbirimize bağlı olarak ilan ettik, babamızı affettik, herşeye rağmen bir babamız olduğu için şükretmeyi öğrendik, babam diğer eşinden 2 kız çocuğu sahibi oldu ki, bu da bana kız kardeşim olma ödülünü verdi, bu akşam kız kardeşimle oturup, kahve içtik, gardrobumdan kıyafet beğendi ve aldı, sırlarımızı paylaştık, bu benim için ödüllerin en başarılısıydı....

Evet babamla hiç fotoğrafım yok, onunla ilgili 10 yaşımdan sonrası için güzel anılarım yok, ama benim bir babam var, kızkardeşlerim var, erkek kardeşlerim var daha da ötesi onun sayesinde ben varım, şimdi yaşadığım hayat için şükrederken varolma sebebim olan babamı nasıl yok sayarım....

Benim kocaman, geniş mutlu bir ailem var, birimiz mutsuz olsak diğerlerimiz hemen bunu anlar, başına üşüşür, birimiz hafif üşütsek diğerleri hemen evi küçük bir tıp merkezi haline getirir, birimizin mutluluğu hepimizin mutluluğu, tabiki 3 erkek kardeşle bir arada yaşamak her zaman kolay değil, ama buda nereden baktığına göre değişir, birbirlerimizin hayatlarına, ilişkilerine saygı duymayı yaşam şekli yaptık, onlar benim nasıl kıymetlilerimse ben de onların öyle en kıymetlileriyim, pazar kahvaltılarımız gelenekselleşmiştir, biz en çok hepimiz bir aradayken mutlu oluyoruz....

Belki de babam bizimle yaşasaydı biz hiç bu kadar mutlu olmayabilirdik, dedim ya 10 yaşında bu kadar olgun düşünemiyor insan...

Yaşadığımız her olay mutlaka bir ödülü barındırır içinde, onu bulup çıkarmak da bize düşer....

Ailem için bir bundan 23 yıl önce bir yıkım olan olayın ödülüde, bizi bir arada tutması ve gerçek birbirine bağlı sevgi dolu bir aile olmamızı sağlamasıdır....

Teşekkür ediyorum, yaşadığım hergün ve sahip olduğum ailem için...

Sevgiler..
Haki...