Hepimiz bir gün öleceğimizi bilerek yaşamanın dayanılmaz sancısını beynimizin en derin kıvrımlarına saklamışız, neredeyse unutmuşuz bu şekilde hayat mücadelesinin içinde kendi savaşımızı verir hale gelmişiz....

Bugün doğduğum günden bu yana hayatımda varlığını hep bildiğim, güçlü, otoriter, çınar ağacı olmuş, adımı koymuş olan sevgili dedemi, yoğun bakımda can çekişirken görmek galiba beni derinden sarstı....

Hep heybetiyle görmeye alıştığım, bembeyaz sakallarını sevdiğim o tatlı adamı şimdi böylesine aciz böylesine zayıflamış görmek beni derinden ama çok derinden sarstı...

Dedem hep benim evlenmemi isterdi, en çokda evlenmiyorum diye küserdi, şimi artık evlenmeye karar verdim, belkide o bunu göremeyecek, en çok istediği şey benim evlenmemdi, bir keresinde benimle küsmüştü, dedeciğim benim evliliğimi görmeden gidecekmisin.....

34 yıldır hayatımda varlığını bildiğim, koca çınar, yaşlı kurt artık olmayacakmısın....

Seni seviyorum dedeceğim.... Beni doğduğum an hiç kimsede olmayan, bir isimle onurlandırdığın için, herkese katı olup benimle şakalaştığın için, ne yaparsam yapayım benimle gurur duyduğun için, en kızdığın zamanlarda bile beni hep sevdiğin için seni seviyorum....,

Özür dilerim dedeceğim, seni daha sık ziyaret etmediğim için, seninle daha sık vakit geçirmediğim için, bugün seni öyle gördüğüm için.....

Vakit ayrılık vakti olabilir, bu senin gerçekten sonbaharın olabilir, hayatımda ki varlığın için teşekkürler, gideceğin yerde nurlarla bezenmeni diliyorum......